دلا و زندگي

سیزده

dela65 — Thu, 05 Nov 2009 20:42:45 GMT

محل کارم توی خیابون قائم مقامه. ساعت هفت و نیم از خونه زدم بیرون و تا برسم اونجا دو ساعتی پشت ترافیک موندم. عقربه های ساعت چرخیدن و چرخیدن و به عدد نه نزدیک شدن... همین موقع ها بود که ملت از جلو در شرکت شعار گویان میدویدند و از دست موتورسوارهای باتوم به دست فرار میکردن... منی که توی چله ی زمستون هم بدنم کاملاً گرمه، یخ کرده بودم و جلوی پنجره میلرزیدم... اشک توی چشام لب پر میزد اما اینقدر مقاومت کردم که پایین نیفته و همونجا بمونه... خدا خیر بده نگهبان جلو در رو که وقتی صدای موتور توی کوچه میپیچید، در رو چارطاق باز میذاشت و به چند نفری پناه میداد......... از این ساعت به بعد، سرعت عقربه های ساعت کند شد و یواش یواش به صفر رسید... با هر صدای شعار و فریادی تنم بیشتر میلرزید و بغضم بیشتر میشد...
اینا رو نوشتم که فقط نوشته باشم... همین!

دختر خوشبخت...

dela65 — Mon, 02 Nov 2009 19:31:18 GMT

زندگی من از این قانون پیروی میکنه که
خوشبختی داشتن دوست داشتنی ها نیست! بلکه دوست داشتن داشتنی هاست...

تصمیم یلدا!

dela65 — Fri, 23 Oct 2009 09:35:18 GMT

سریال دلنوازان رو میبینن؟
یه تیکه ش، بهزاد با یلدا (همسرش) دعواش میشه. یلدا میره تو اتاق، در رو محکم پشت سرش مییبنده و داد میزنه دیگه همه چی بین ما تموم شده (یه همچین چیزایی). همین موقع بهزاد میره پشت در و داد میزنه: "من تو رو آسون به دست نیاوردم که آسون از دستت بدم! اینو بفهم!!" با شنیدن این جمله از زبون بهزاد منم توی دلم خیلی جدی جدی زمزمه میکنم: "یلدا در رو باز کن و بپر توی بغلش! بجمب! الآن از جلوی در میره کنارها!"

روز دختر مبارک!

dela65 — Tue, 20 Oct 2009 18:38:18 GMT

به مناسبت روز دختر یه اس ام اس بامزه برام اومد:
امیدوارم مثل حنا مسئولیت شناس، مثل کوزت صبور، مثل مِمُل مهربون، مثل جودی شاد و پر انرژی و مثل سیندرلا خوشبخت باشی...دخترخانوم های گل، روزتون مبارک!
آقا پسرهای عزیز، لطفاً تبریک بگویید...

راستی اینم بگم. چند روزی میشه دارم میرم سر کار. هم کارش خوبه، هم جاش خوبه، هم محیطش خوبه، هم آدماش خوب و مهربونن، هم ممممم هم همه چیش خوبه!!

dela65 — Fri, 16 Oct 2009 07:37:18 GMT

تو حواست نبود که وقتی فکت رو روی هم فشار میدادی، از تماشای اون موج کوتاهِ پایین گونه‌ات چه لذتی بردم... فنجون‌های قهوه جلومون یخ کرده بود و هیچکدوم اشتهای برای لب زدن به اونا نداشتیم... بهم زل زدی و گفتی: "حرف آخرت رو بزن!" پردۀ نازک اشکی که توی چشات رقصید جذابترت میکرد. اما بازم برق نگاهتو ازم دزدیدی که به خیال خودت اقتدار و مردونگیت پیشم کمرنگ نشه. من که گفته بودم مرد مهربون ِ مغرور رو بیشتر دوست دارم تا مرد مغرور، نگفته بودم؟
انگشت اشاره‌ات رو انداختی زیر ناخن دستم و به تکیۀ ناخن، انگشتای ظریفم رو بلند میکردی و دستت رو میکشیدی تا انگشتم به ضرب بخوره روی میز... بازی ِ همیشگیت... چند دیقه رو با همون سکوت گذروندیم؟ سکوتی که صدای برخورد انگشت‌های من با میز تنها طنینش بود...
نمی‌خواستم بهت بی‌مِهر بشم... اما تو، باید میدونستی حرفهای سرد برای احساس یه زن چقدر میتونه مخرب باشه... اینو هر دومون میدونیم... نه؟

صدا و سیمای ما!!!

dela65 — Mon, 12 Oct 2009 14:43:18 GMT

دکمۀ Apply: تغییرات انجام میشه بدون اینکه پنجرۀ مورد نظر بسته شه!
دکمۀ Ok: همزمان با اعمال تغییرات پنجره هم بسته میشه.

بعد از کلی پایین بالا کردن کانالها، به این نتیجه میرسم که تحمل برنامه های تلوزیون واقعاً سخته، پس ناچاراً میزنم روی شبکه آموزش که داره کار با کامپیوتر رو یاد میده. آقای مهندسی که با کلی دَک و پز نشسته پشت لپ تاپ، با اعتماد به نفس ِتمام، یه ابروشون رو میندازن بالا و میفرمایند: بعد از انجام تنظیمات لازم، ابتدا apply میکنین بعد هم ok رو میزنین! اون موقع ست که دلم میخواد کنترل رو پرت کنم تو صورتش که هنوز فرق اُکی و اپلای رو نمیدونه و داره به ملت آموزش میده!!!

حتماً برنامه های دیگه شون هم همینطوره دیگه! نه؟

منطق بدون تبصره!

dela65 — Fri, 09 Oct 2009 17:50:18 GMT

امروز روزه بگیر، روزۀ استفاده از کلماتی مثل -ولی، امّا و اگر - تحت هیچ شرایطی هم ازشون استفاده نکن... اونوقت ببین توی بحثهای منطقی!! چقدر کم میاری!

پُررنگتر از خاطره!

dela65 — Mon, 05 Oct 2009 21:51:18 GMT

پنجشنبه، نهم مهرماه، خیابان دولت، یک روز به یاد ماندنی...

جمعه، دهم مهرماه، توچال، یک روز به یاد ماندنی...
یکشنبه، دوازدهم مهرماه، ونک، یک شب به یاد ماندنی...
دوشنبه، سیزدهم مهرماه، آزادی، یک شب به یاد ماندنی...
منتظر سه شنبه ها و چهارشنبه های بعدی ام...

این روزها عجیب قشنگ میگذرند... طوری که میون دوستداشتنی ترین لحظه ها، حس میکنم زمان وقوعشون مربوط به سالها پیش ِو من فقط به یاد میارمشون...

روزی از روزها

dela65 — Mon, 28 Sep 2009 20:23:18 GMT

این نوشته متعلق به چهارسال پیشه.
جدیدآ[باور کنین اون موقع جدید بود!] مُد شده بعد از صرف شام یا عصرونه یا هر چیز دیگه ای توی کافی شاپ ها، یه دفتر جلوت میزارن تا یه جمله توش بنویسی. به نظرم کارشون جالبه. وقتی گوشه ی یه صفحه ی سفید یادگاریت رو مینویسی و چند ورق به عقب بر میگردی... اووووووووه که چه چیزایی نمی بینی. یه لحظه شاد میشی و لحظه ی بعدش غمگین. با بعضی هاش می خندی و با خوندن بعضی دیگه چشمی تر میکنی. خودکار صورتی رنگم رو از کیفم بیرون آوردم و قبل از اینکه چیزی بنویسم جذب بعضی از نوشته ها شدم... توی خیالم نویسنده شون رو تصور میکردم که با چه حسهایی این خطوط رو نوشتند...

- با عشقم، با همسرم، با همه ی وجودم، اینجا نشستم و زیباترین خبر زندگیم رو ازش شنیدم. من قراره " پدر " بشم... (رضا، زمستان 84)

- نیلوفر ِمن... یادش بخیر اولین وعده ی دیدار و آه از آخرین قرار بینمون. هنوز بهت فکر میکنم. هنوزم به یاد تو چشامو رو هم میذارم. تو چی؟ (مهدی، 17/12/84)

- فردا امتحان دارم. اونم چی! ریاضی. اونوقت یا خیال تخت نشستم اینجا به بستنی خوردن. به این میگن ولِنگاری. گرفتی چی شد! (مرجان،17/12/84)

- محسن، نرگس، لیلا و علیرضا. چهار نر قول در کافی شاپ. ما چی داریم واسه نوشتن ؟!!! بی خیال ما شو جون مادرت (گروه دوستان، 26/11/84) <و هر کدوم با رُژ لبشون روی اسمشون انگشت زده بودن>

- این ثانیه ها یادگاریند. تولد آرینا، با صدای گیتار جانبخش امیر. بچه های معماری، ساعت نه شب. (پاییز 84)

- چرا من؟ خدا جون یه نیگا به اینجا بنداز! همه جفت اومدن؛ با شوهرشون، با پشتوانشون. با یه دنیا غرور پشت این میزا نشستن و به هم لبخند میزنن. پس ابراهیم من کو؟ من چرا تنهام؟! به یکی از قطره های اشکم اجازه میدم خودش رو وسط این صفحه ولو کنه و این کاغذ بی ارزش تابدار شه و با سیگارم گوشه ای از این کاغذ رو میسوزونم تا هر بار روش دست میکشم به یاد بیارم روزها ی تلخ زندگیمو (پاییز 84)

وقتی این دفتر یادگاری رو جلو من گذاشتن، اولین چیزی رو که به ذهنم اومد نوشتم.

فرق است میان آنکه یارش در بَر با آنکه دو چشم انتظارش بر در

(دلا، بهار 85)

حالا اگه این دفتر رو جلوی تو بزارن، چی توش مینویسی؟!

آقای کوچکــ ...

dela65 — Sat, 26 Sep 2009 08:15:18 GMT

از اونجایی که dial-up اینترنت مورد استفادۀ منه، معمولاً بعد از آنلاین شدن، ده بیست تا وبلاگ رو همزمان باز میکنم و تا زمانی که همه بارگذاری بشن ایمیلم رو چک میکنم، به کامنتها جواب میدم، پست از قبل تایپ شده رو توی وبلاگ میذارم و دیسکانکت میکنم تا به صورت آفلاین وبلاگها رو یکی یکی بخونم.
چند وقتیه اولین لینکی که باز میکنم وبلاگ گوربان ه. دیشب، بعد از خوندن نوشته ش اینقدر بهم ریختم که وبلاگای دیگه رو بستم و کامپیوتر رو خاموش کردم... اشک میریختم و به درگاه خدا زار میزدم که درد کشیدن یه بچۀ چند ماهه چه حکمتی میتونه داشته باشه؟

قسمتی از نوشتۀ گوربان رو اینجا میزارم... هر چند وبلاگ گوربان احتیاج به معرفی من نداره، اما این تنها کاریه که از دستم بر میاد... دلیل اینکه تا امروز این کار رو نکردم این بود که مطمئن بودم بعد از آنژیو همه چیز به خوبی تموم میشه اما انگار...

برای این کوچولو دعا کنید... خواهش میکنم...دعا... دعا... فقط دعا...

گــــــــوربان: (گوربان دیروز، باغبان امروز...)

ساعت 8 – قبل از آنژیو

1) هنوز چراغهای سالن های پایین را روشن نکرده بودند که آمدم داخل بیمارستان، نگهبان شیفت شب همچنان منتظر بود و داخل راه نداد. هرچه گفتم پسرم امروز آنژیو داره گفت مگه تو دکتری! نتیجه رو بهت میگن دیگه... مجبور شدم تا 7.20 منتظر بمانم تا هنگام تغییر شیفت، در همان چند لحظه غفلت، خودم را به داخل برسانم

2) بالای سر آقای کوچک که رسیدم، بی رمق میان خواب و بیدار بود... مهربان می گفت از 12 شب نباید چیزی می خورد و گرسنه بود... مکافات چهار بار خون گرفتن از دو دست و دو پا و از حال رفتنش از شدت گریه را گفت تا حالی ام کند که هنوز موفق نشده اند و قرار است بجای پرستارها، دکتر از اتاق جراحی برای رگ گرفتن بی آید و اگر آمد من خویشتندار باشم...

3) من هیچ وقت، به اندازه آن نیم ساعت قبل از آنژیو که در بغلم بودی، قدر بغل کردنت را نمی دانستم... هیچ وقت از دانه دانه بوسیدن انگشتهای دست و پایت، انقدر حظ نکرده بودم. مثل اناری که تا بحال مشت مشت میخوردم و حالا دانه دانه اش برایم معنا دارد. وقتی که نامت را در سالن فریاد زدن، به مانند اسیری بودم که وقت ملاقاتی اش تمام شده... نامردی کردی که تا روی تخت گذاشتمت گریه کردی... من دلم میخواست با خنده می رفتی نامرد...!

ساعت 9.40 – اتاق آنژیو

4) وقتی در اتاق آنژیو به روی تو و مهربان بسته شد، دیگر بغض داشت خفه ام می کرد... اما همه اش تقصیر توست. من مطمئنم اگر تو آنقدر کولی نبودی که صدای ضجه ات از درد رگ گرفتن و تزریق بیهوشی تا بیرون اتاق هم بی آید، من اینبار هم بغضم را خفه می کردم... اما نشد... شانه هایم لرزید و دلم چکید... همین

5) چند دقیقه نشده بود که در باز شد... چگونه می شود توصیف کرد احوال لحظه ای که در اتاق عمل به روی منتظران پشت در باز می شود...؟ وقتی مهربان با چشم گریان آمد بیرون، زبانم بند آمده بود. تا اینکه فهمیدم، بیرونش کردند! ظاهرا مشکل مادر در هنگام رگ گرفتن بیشتر از فرزند بوده! چند دقیقه بعد هم دکتری که برای رگ گرفتن آمده بود، پرسان پرسان به مهربان رسید و از همه می پرسید، مادر این پسر بچه کیه... تا بیاید و بگوید، «خالت راحت، بدون درد و آزار ازش رگ گرفتم، الان آروم خوابیده... دارن شروع میکنن»

ساعت 10.30 – سالن انتظار

6) خدا میداند تا آن لحظه، ده بار پیش خودم مجسم کرده بودم و می گفتم الان دکتر می آید و مثل مریض قبلی می گوید... خوب ِ خوب... برو نگران نباش! اما امد، با جلیقه خونی و ماسک...

دکتر- فقط بهت بگم، اگر این بچه الان تو اتاق عمل رفته بود... دیگه بیرون نمی اومد!

]پشت سرم، مهربان تلو تلو خوران عقب رفت و به دیوار پشت خود و اشک...[

من - یعنی استنت جواب نداد

دکتر – چرا... مشکل از اون نیست، ما PDA رو تونستیم کامل ببندیم، اما اتفاقی که پیش بینی شده نبود این بود که همیشه بعد از بستن رگ، فشار ریه میاد پایین، اما فشار ریه این پسر نیومد پایین و برخلاف تمام تصورات، فشار ریه از قلب نیست، مشکل قلب بجای خود... ریه هم دچار فشار 3 برابر حد معموله و نه میشه عملش کرد و نه انژیو...
من – خب، ما برای مشکل ریه چیکار میتونیم بکنیم؟
دکتر - سرش را انداخت پایین... گفت آقای کوچک را منتقل می کنند به MICU... شنبه هم مرخصش میکنم... میتونید ببریدش خونه...
من – یعنی حتی درمان دارویی هم؟
دکتر- اگر میتونی حدود ماهی 2.5 میلیون تومان قرص * را برایش تهیه کنی، تنها راه اینه که به مدت سه ماه با قرص سعی کنی فشار ریه رو بیاریم پایین. تعداد بیمارهایی که ریه شون به این قرص جواب میده زیاد نیست... اگر جواب داد، ما سه ماه دوباره آنژیو میکنیم تا درمان قلب را کامل کنیم... اگر جواب نداد، ریه از نظر پزشکی برگشت ناپذیره...

]نمیخوام، شرح ویرانی خود را پس از این حرفها بنویسم[

بعد از ظهر – MICU

7) ساعت 12.30 سراسیمه دکترها وارد بخش مراقبتهای ویژه می شوند، بعد هم آقای کوچک را منتقل می کنند به اتاق عمل... این اتفاق درست در ساعتی افتاد که مهربان تنها بود و من برای برداشتن وسایل به خانه امدم و همان چند خط را نوشتم... پایی که انژیو شده علائم حیاتی را از دست داده و کاملا سیاه شده، به صورتی که جریان خون و ضربان قلب در آن وجود ندارد.

8) من که رسیدم، هنوز یکساعت تا اجازه ورود به MICU مانده بود و حالا نمیدانستم با این مصیبت جدید چه کنم... ساعت 15.30 خبر دادند که پدر و مادر میتونن وارد بشن... هم دلم تنگ بود هم دل دیدنش را نداشتم... وقتی امدیم دکترش بالای سرش بود... مهربان اول پتو را کنار زد که پایش را ببیند... پا سفید شده بود و سر شصتش دستگاه وصل کرده بودند (مثل دستگاه نوار قلب) ... دکتر گفت، پا برگشت... ضربان طبیعی و گردش خون هم بدون مشکل... من چقدر امروز به شنیدن خبر خوب نیاز داشتم... حتی اگر سهمم همین باشد!

9) ساعت ملاقات تمام نشده بود که مهربان را صدا کردند... گفتند آقای کوچکت بیدار شده و از گرسنگی فقط ناله می کند بدون اینکه چشمش را باز کند... شیشه را که به دهان گرفت، انگار آب بر آتش ریخته اند... خیلی صدایت کردم که لااقل یکبار قبل از آنکه بگویند ملاقات تمام، چشم در چشم باشیم... وفا نکردی پسر...