دارم با عرشیا (پسرخالم که کلاس دوم دبستانه) ریاضی کار میکنم.
من: عزیزم روی سئوال فکر کن! دقت کن! میتونی حلش کنی.
عرشیا: بلد نیستم آخه!
من: دارم میگم دقت کن! فقط باید دقت کنی!
عرشیا: وقتی بلد نیستم، دقت کردن معنی نداره، داره؟ دقت برای کسیه که بلد باشه ولی فکر نکنه، نه برای من که اصلاً بلد نیستم!  
من:
بچه ها چــــی شدن!!!!!
قبول دارم این جمله رو که " بچه همون قدری میفهمه که ازش انتظار داریم"

 

وااااای! وای وای وای وای!!! اینجا رو یه نگاه بندازین ببینین چه حس نوستالوژیک ملسی بهتون دست میده... یکی از عکساشو اینجا میزارم.

چه پست هردم بیلی شد!