دلا و زندگي

دلم میخواد بدونم مخالفید یا موافق؟ و چرا!
من شخصاً از اینکه دیگران رو به اسم کوچیک صدا بزنم یا خودم مورد خطاب قرار بگیرم، نه تنها مشکلی ندارم بلکه استقبال هم میکنم. به نظرم جز به وجود اومدن یه احساس صمیمیتِ رقیق و همینطور اعتماد خیلی ضعیف متقابل چیز دیگه ای نیست که بخوایم بگیم باعث بروز مشکل میشه!
حتی توی محل کار فکر میکنم مشکلی نباشه که همکاران همدیگرو به اسم صدا کنن. کما اینکه معتقدم ابراز احترام، توهین کردن، و همینطور بروز خشونت توی لحن شخص نهفته ست نه عنوانی که ازش استفاده میشه! یا لااقل درصدش خیلی ناچیزه.
مثلاً دیدین بعضی رئیس ها چطور با کارمندای زیر دستشون رفتار میکنن؟ درسته که لفظ خانم یا آقا رو اول نام خانوادگی طرف میارن اما حالتِ صدا کردنشون از صدتا فحش هم بدتره. درصورتیکه میشه به اسم کوچک صدا کرد در نهایت احترام و ارزش گذاری... اظهار ادب فقط با خانوم و آقا گفتن به وجود نمیاد و من فکر میکنم از تمام حالتهای فیزیکی مثل نوع ایستادن و حالتهایی که چهره به خودش میگیره، میشه حرمت شکست و یا بالعکس!
اینجا بحث فرهنگ ه. منی که طرفدار این دیدگاهم تا حالا هیچ همکار مردی رو به اسم کوچیک صدا نزدم و حتی زمینۀ فکریم رو مطرح هم نکردم به یک دلیل! اینکه بعضی ها فکر میکنن صدا کردن اسم کوچیکشون یه جور بی حرمتی محسوب میشه، مخصوصاً اگه صاحب نام و منسب هم باشن که دیگه واویلا! بعضی دیگه هم اگه دختری مثلاً به جای آقای ستایش، علی صداش کنه متصور میشن طرف حتماً یه منظوری!!! داره، طرح آشنایی ریخته و الان هم در مرحلۀ اجراست! یهو دیدی برگشت گفت قصد ازدواج ندارم!!!
توی دنیای مجازی هیچ مرد یا پسری نیست که من به جای اسم کوچیک، از فامیلیشون برای خطاب قرار دادن استفاده کنم. اینکه توی محاوره چه کلمه هایی بکار ببرم نشون میده که برای یک شخص چقدر احترام قائلم!
هیچ سعی ای برای عوض کردن این فرهنگ ندارم. فقط میخوام نظرتون رو بدونم. همین و همین!