دلا و زندگي

دوم خرداد گذشت... مثل همۀ لحظه ها و ساعتها و روزهایی که میگذرن، گذشت...
تا ساعتهای پنج بعد از ظهر، به دلایل نامعلومی نشستم و یه دل سیر گریه کردم... بعد رفتم جلو آینه، موهامو سشوار کردم(جدیداً میگن برانشینگ!) بعد یه آرایش ملایم کردم ولی از اون مدلهای اصولی و با دقت! بعد لباس پوشیدم و رفتم بیرون... موقع برگشتن هم واسه خودم کلی کادو تولد خریدم و خودم رو خوشحال کردم... خیلی جالب بود که امسال یک ساعت هم گوشیم ساکت نموند و کسایی برام پیام تبریک میفرستادن که حتی فکرش رو هم نمیکردم به یاد داشته باشن منو... چقدر دلگرمم کردن...
اما قشنگترین پیام تبریک از طرف مامانم بود با این مضمون:
"سلام عزیز دلم تولدت مبارک. میدونی که گفتن من با همه فرق میکنه اخه وقتی دنیا اومدی اولین کسی که دیدت من بودم"
و دقیقاً اون لحظه بود که بغض من به یه هق هق ِ بی امان تبدیل شد ولی آغوش ِ مامان نبود که خودم رو بندازم توش...