دلا و زندگي

هر قدر زمان میگذره و بزرگتر میشم، بیشتر به این نتیجه میرسم که زنها به عشق و زندگیشون پایبندتر و برای لحظه هایی که با همسرشون گذروندن حرمت بیشتری قائلند تا مردها!
خودِ من، برای شروع و ادامۀ رابطه‌ای که به نظرم ارزش  «دوست داشتن» و  «گذشت» رو داره از چیزی دریغ نمیکنم و اگر نهایتاً با شکست مواجه بشه، حداقلش اینه که افسوس نمیخورم کاش فلان کار رو نمیکردم و بیسار حرف رو نمیزدم! وقتی که تموم شد، تموم شد...
حالا، چند روزه که یه آهنگ ِ محشر و  با یه شعر ِ پنج بیتی از صبح تا شب همنشین لحظه‌هام شده و کلمه به کلمه‌ش رو میفهمم... شعر ِ این آهنگ، از احساس زنی گفته که تا جایی که قدرت و جون داشته از رابطه‌ش محافظت کرده و حالا که تمام تلاشش بی‌نتیجه موند خودش رو در مرتبه‌ای میبینه که باید بگذاره و بگذره و بخاطر قبول ِ جدائی، در آینده هیچوقت پشیمون نخواهد شد...
وقتی میگه "اگه میموندی این روزا، یه جور دیگه سر میشد، نه گریه جاتو پُر میکرد..." یه جورایی دلم میگیره... با اینکه جدا شده، هنوز عشق هست... هنوز دوست داشتن هست... و تنها چیزی که از بندش رها شده افسوسی ِ که ممکن بود بعدها به سراغش بیاد و گریبانش رو بگیره...  

لینک دانلود آهنگ طلاق- UMA
پیشنهاد میکنم، قبل از دانلود این آهنگ ِ محشر، اینجا رو ترک نکنید!