انگار همین دیروز بود. با یه اکیپ از این بچه‌های یونیفورم‌پوش به ساختمون ِ بانو (مادربزرگم) اومد برای رسیدگی به مشکلات برق. منصور ِ خواننده رو دیدی؟ یه مشت رنگ سبز و عسلی رو با هم قاطی کن و بریز توی چشاش میشه مهندس امیری! از همون اولش که دیدم سر ِزیردستاش داد میزنه و یه جورائی ضایعشون میکنه ازش بدم اومد. وقتی سئوالی داشت، مثلاً برای انتخاب یه مدل سیم‎کشی، و نظر ما رو می‌خواست به بانو میگفت من روم نمیشه شما رو با این سن و سال همش از جا بلند کنم و بکشونم اینجا! بعد بلند صدا میکرد :"خانوم ِجوان! چند لحظه تشریف میارین؟" واقعیتش اینه که دلم میخواست منم با همون صدای بلند جواب بدم :"نـــــــــــــــع!" که ببینه ضایع شدن چه مزه‌ایه و برای کارآموزاش اینقدر دور بر نداره. اما چه کنم که نع گفتن من همانا و چشم‌غرّه‎‌های بانو به نشونۀ دختر ِ بی‌ادب هم همانا! به همین خاطر میرفتم کنارش می‌ایستادم و به زبون میاوردم "بفرمائید" ولی با نگاه میگفتم: "هان؟ چیکار داری؟! زود باش بگو میخوام برم!"
گذشت و این جناب بعد از سه ماه زنگ زد که علاقمند شده و این حرفا!!! منم گفتم نع! و کلی دلم خنک شد!
مدتها بعد آقای امیری ازدواج کرد. به بانو میگم" آخیش فلانی زن گرفت راحت شدم ازش!" همینطوری که عینک رو چشمشه و با سر ِ پایین داره کاموا می‌بافه میگه: "پسر بدی نبود!" و به اندازۀ یک ثانیه چشمش رو به سمتم میچرخونه. معنی ِ نگاهش اینه که دلیل ِ نخواستنت یه چیز دیگه‎س!  دنبال جوابی میگردم که به ظاهر نشون بده اشتباه فکر کرده. میگم: "اگه آدم بود که من بهش نه نمیگفتم!"
سرش رو از روی کاموا بلند میکنه، از پشت عینک بهم چشم میدوزه و میگه :
"افتادگی آموز اگر طالب فیضی/ هرگز نخورد آب زمینی که بلند است!"
از خجالت سرم رو پایین می‌ندازم... هیچ‌کس چیزی نمی‎گه و فقط صدای تلوزیون توی خونه پیچیده...