ای کاش آدمهای چاپلوس وجود نداشتند! در اینصورت خیلی راحت و بدون نگرانی از برداشت اشتباه، به آقای اسدی می‌گفتم که ورود به اتاقتان را فقط زمانی دوست دارم، که شما، روی همان صندلی همیشگی نشسته باشید!
آدمهای چاپلوس را دوست ندارم! دروغشان فقط به خودشان لطمه نمیزند! بلکه گاهی  باعث می‌شوند که راستِ ما را هم باور نکنند!